فراموشي ، از ياد بردن ، اين نعمت نصيب هر كسي نمي شود . نه تنها نمي شود كه چقدر نزد ما هولناك و وحشتناك است . چرا از فراموشي بيمناكيم . چرا وحشت مي كنيم از اينكه از ياد ببريم ؟ مگر قرار است چه چيزي يادمان باشد ؟ در ذهن خودمان چه اندوخته ايم ؟ جز حسرت ، ناكامي ، تلخي ، افسوس با خود چه داريم ؟ غير از اندوه ، دل نگراني ، آشوب ، ترس، چه كنم هاي هميشگي غير از مشتي خاطرات تلخ و اندوهناك ، چه داريم كه از دست دادنشان اينقدر اسف بار است .نه بهتر است تجديد نظر كنيم .اي فراموشي عزيز ،اي موهبت دلپذير ، اي نعمت ديده نشده بيا و بيا و بمان و مارا سبك بار كن. از سختي و سنگيني باري كه بر دوش مي كشيم .+ نوشته شده توسط یک مادر در جمعه سیزدهم بهمن ۱۳۹۶ و ساعت
16:54 |
برچسب:
نویسنده: محمد حسینپور
تاريخ: يکشنبه
15 بهمن
1396 ساعت: 10:00